صفحه اصلی مقالات ضوابط ساختمانی مجتمع های مسکونی

ضوابط ساختمانی مجتمع های مسکونی

0 امتیاز
مدیریت
۱۳۹۹/۰۸/۰۹
ضوابط ساختمانی مجتمع های مسکونی

یکی از موضوعات خیلی مهم در بحث طراحی و معماری اشنایی با ضوابط ساختمانی مجتمع های مسکونی می باشد.در ادامه به توضیح برخی از این ضوابط میپردازیم.

1- سطح کل زیربنای مجموع واحدهای مسکونی حداکثر معادل 120% نسبت به سطح زمین مجاز می باشد.

2- مساحت کوچکترین واحد مسکونی نباید  از 80 متر مربع  کمتر باشد.

3- حداکثر سطح اشغال مجاز در همکف معادل 35%کل زمین می باشد.(سطح زیر بنای نگهبانی,گلخانه,دوش و رختکن و سروس های بهداشتی و استخر و فضای سرپوشده تفریحی کودکان مشمول محدوده فوق نمیشود)

4- احداث محل پارکینگ به تعدادی معادل حداقل 75% نسبت به تعداد واحدهای مسکونی الزامی است.

5- حداقل سطح خالص پارکینگ به ازای هر پارکینگ 12.5 متر مربع است.

6- حداقل عرض معابر دسترسی به محلهای پارک 5.5 متر رعایت گردد.

7- مجموع سطوح تحت اشغال زیر بنای ساختمان های مسکونی در همکف به اضافه سطح اشغال مسیرهای اتومبیل رو و پارکینگ ها در شرایطی که پارکینگ ها در محوطه روباز پیش بینی میشود نباید از 60%سطح کل زمین بیشتر باشد.

8- ارتفاع ساختمانهای مجتمع در جوار معابر 5 متری و یا پلاکهایی با تراکم 80% از 2 طبقه تجاوز کند,افزایش ارتفاع به ازای هر 2 طبقه ارتفاع اضافی میباید با 2.5 متر عقب نشینی همراه باشد.

9- احداث پله فرار و آسانسور برابر ضوابط طرح تفضیلی رعایت گردد.

10- تدارک فضاهای باز تفریحی مناسب بخصوص برای کودکان در داخل محدوده مجتمع به میزان 2 متر مربع برای هر خانواده الزامی است.

11- در جبهه شمالی نزدیکترین فاصله بدنه ساختمانها از ضلع شمالی زمین نباید از 6 متر کمتر باشد.

12- در مورد جبهه جنوبی ضوابط مربوط به فاصله نزدیکترین بدنه ساختمان به ضلع جنوبی زمین به شرح زیر است :

الف: حداقل فاصله بدنه ساختمانهای مجتمع تا دو طبقه ارتفاع از ضلع جنوبی زمین نباید کمتر از 10 متر باشد.در صورتی که ارتفاع ساختمان در جبهه جنوبی تا دو طبقه باشد.این محدوده به 7 متر تقابل می یابد.

ب: در مواردی که ارتفاع بدنه جنوبی ساختمان ها بیش از 10 متر باشد,حداقل فاصله مجاز تا ضلع جنوبی زمین معادل ارتفاع ساختمان در همان بدنه می باشد.

ج: فاصله دو بلوک ساختمانی در امتداد شمالی-جنوبی ودر امتداد شرقی غربی نباید از ارتفاع بلوک جنوبی کمتر باشد.

به منظور حفظ جان و مال انسانها و فراهم ساختن ایمنی لازم در برابر آتش سوزی رعایت اصولی در طراحی واجرای ساختمان ها ضروری است که مهمترین آن عبارتند از :

  1. تامین تمهیدات لازم در طراحی و اجرای ساختمان ها به منظور پیشگیری از بروز حریق.
  2. فراهم ساختن شبکه های علائم محافظ (تشخیص، هشدار، اعلام)
  3. فراهم ساختن امکانات مهار، کنترل و اطفاء حریق در ساختمان.
  4. جلوگیری از گسترش آتش و دود در ساختمان و سرایت حریق از یک ساختمان به ساختمان دیگر.
  5. پیش بینی راه های خروج جهت خارج شدن به موقع و ایمن افراد از ساختمان و انتقال آنان به مکان های ایمن

مسیرهای خروج از ساختمان و فرار از حریق به تعداد کافی و با ظرفیت لازم پیش بینی شده و در محل های مناسبی از ساختمان قرار گیرند، به نحوی که افراد قادر باشند در صورت وقوع حریق بدون تشویش و اضطراب خود را به محل امن برسانند.

  • روشنایی و مناسب در مسیرهای فرار تامین شده و کلیه خروجی ها به نحو مناسب علامت گذاری و مشخص شوند.
  • تمهیدات لازم برای جلوگیری از نفوذ شعله و دود به مسیرهای خروج به نحو مناسب و با توجه به کاربری و ارتفاع ساختمان پیش بینی گردد.

کلیه ی تمهیدات لازم جهت دسترسی نیروهای اتش نشانی به محل حریق در ساختمان در نظر گرفته شود . بدین منظور لازم است :

  • راه رسیدن خودروها، وسایل و امکانات آتش نشانی به مجاورت ساختمان وجود داشته باشد.
  • برای دسترسی نیروهای آتش نشانی به فضاهای داخلی ساختمان مسیرهای ایمن در نظر گرفته شود.
  • به تناسب کاربری و ابعاد ساختمان، برای استفاده نیروهای آتش نشانی، امکانات اطفایی در ساختمان پیش بینی گردد.

پلکان خارجی :

                پلکانی که حداقل از یک طرف در ارتباط مستقیم با فضای آزاد باشد.

پناهگاه امن :

                فضایی که در مقابل حریق به میزان مشخصی مقاومت می نماید و در هنگام حریق به عنوان پناهگاه موقت مورد استفاده قرار می گیرد.

              مساحت این فضا با احتساب 28/0 مترمربع برای هر نفر محاسبه می گردد.

هال ورودی :

                فضای مشترک و همگانی در بناها که به منظور کنترل و ایجاد تسهیلات برای ورود و خروج افراد در نظر گرفته می شود.

راه خروج :

                مسیر ممتد و بدون مانعی که برای رسیدن از هر نقطه ساختمان به یک محوطه باز یا معبر عمومی در نظر گرفته شود. راه خروج از سه بخش مشخص خروج و تخلیه خروج تشکیل شده است.

خروج :

                بخشی از راه خروج که به وسیله ساختار و تجهیزات مقاوم حریق بر اساس ضوابط و مقررات از سایر فضاهای ساختمان جدا و ایمن شده و

                مستقیم یا از طریق تخلیه خروج به معبر عمومی منتهی شود.

تخلیه خروج       :

                بخشی از راه خروج که بین خروج و معبر عمومی قرار گرفته است.

 ظرفیت راه خروج :

                مقدار عرضی که برای مجموعه راه خروج در تمام طول مسیر در نظر گرفته می شود. در شرایط معمولی حداقل مقدار این عرض 750 میلی متر

              است.

دیوار دود بند :

دیوار یا دیواره ای که راهروی خروج را قطع کرده و به یک یا چند در مجهز است. این دیوار باید مانع گسترش آتش و دود باشد.

- پله فرار برای ساختمان های 5 سقف به بالا الزامی است

راه خروج تشکیل شده از راستاهای افقی و قائم است اما آسانسورها جزو راه خروج محسوب نمی شوند.

 

1.درها :

تمام درهایی که در راه خروج واقع می شوند باید دست کم 800 میلی متر عرض مفید داشته باشند. در مواردی که از درهای دو لنگه استفاده شود دست کم یکی

 از لنگه ها باید دارای 800 میلی متر عرض مفید باشد.

عرض هیچ در یک لنگه نباید از 1200 میلی متر بیشتر باشد.

2. خروج افقی :

عبارت است از خروج از یک بنا به مکانی امن در برابر حریق در بنایی دیگر یا در همان بنا که سطح کف آنها تقریبا در یک تراز واقع شده باشد.

3. راه پله و پلکان :

هر راه پله باید دست کم 110 سانتی متر عرض مفید داشته باشد مگر آنکه مجموع تمام طبقات استفاده کننده از راه پله کمتر از 50 نفر باشد که درآن صورت عرض مفید میتواند به حداقل 90 سانتی متر کاهش داده شود. ارتفاع هر پله حداکثر 18 و حداقل 10 سانتی متر خواهد بود و هر کف پله باید حداقل 28 سانتی متر پاخور و حداکثر 2درصد شیب داشته باشد.

ارتفاع دست انداز نرده در پله های خارجی و داخلی و جان پناه پشت بام حداقل 750 میلی متر باشد.

پلکان خارجی باید حداقل از یک طرف به میزان 50 درصد باز باشد.

راه پله و پلکان فرار : پله های فراردر ساختمان های جدید به عنوان مسیر خروج و هیچ یک از اعضای آن قابل قبول نیست و استفاده از از آن برای بناهای موجود مجاز می باشد.

ابعاد پله فرار برای ساختمان های استاندارد (ساختمانی که ظرفیت پلکان آن حداکثر 20 نفر در هر طبقه باشد)

عرض پله

56 سانتی متر

ارتفاع پله

23 سانتی متر

عرض پاخور پله

230سانتی متر

دسترسی از طریق پنجره و در لولایی

مجاز

4. شیب راه ها :اگر شیب راه به عنوان بخشی از مسیر خروج در نظر گرفته شود حداقل عرض مفید شیب راه باید 180 سانتی متر، حداکثر شیب آن 1 به 12 و حداکثر ارتفاع آن760 میلی متر باشد.

هر شیب راه در مسیر حرکت از 1/5 متر نیابد بیشتر شود.

 

هر شیبراه با شیب بیش از 6/6 درصد باید در هر دو طرف نرده دستگیر داشته باشد.

 ظرفیت راه های خروج :

                ظرفیت خروجی ها نباید هیچگاه در طول مسیر کاهش یابد و چنانچه راه های خروج طبقات بالا و پایین، در طبقه ای میانی به هم مربوط و با هم

                 ادغام شوند، ظرفیت خروج حاصله نباید از مجموع ظرفیتهای آن دو راه کمتر در نظر گرفته شود. 

                عرض هیچ یک از دسترسی های خروج نباید از 90 سانتی متر کمتر در نطر گرفته شود

حداقل تعداد راه های خروج الزامی :

هر طبقه یا هر بخش از یک طبقه در هر بنا باید دست کم 2 راه خروج مجزا و دور از هم داشته باشد.

در هر بنا چنانچه بار متصرف هر طبقه یا بخش هایی از آنها بین 500 تا 1000 نفر باشد،حداقل 3راه خروج مجزا و دور از هم لازم خواهد بود، و

برای بار متصرف بیش از 1000 نفر، حداقل 4 راه روج مستقل و دور از هم باید تدارک شود.

چگونگی استقرار راه های خروج :

در هر طبقه یا هر بخش از یک طبقه در هر بنا که دو خروج مجزا از هم طراحی شود فاصله بین خروج ها باید حداقل برابر با نصف اندازه بزرگترین قطر آن طبقه یا آن بخش باشد.

اندازه گیری باید در خط مستقیم بین خروج ها انجام شود.

در موارد زیر هر واحد مسکونی می تواند استثنائاً فقط به یک خروج دسترسی داشته باشد:

الف. واحد مسکونی از طریق یک درگاه خروج مستقیما به خیابان یا حیاط مربوط شود.

ب. واحد مسکونی با ارتفاع کمتر از 23 متر مستقیما به یک پلکان خارجی که حداکثر به 1 یا 2 واحد مسکونی واقع در یک طبقه اختصاص دارد دسترسی داشته باشد.

الزامات عمومی فضاهای ساختمان:

  1. فضاهای ورودی ساختمان :

در تمام ساختمان های باید پس از در ورودی اصلی فضای ورودی مناسب با شرایط زیر وجود داشته باشد:

                الف. در صورت وجود پله یا هر اختلاف سطح یا دیوار مقابل در ورودی اصلی                     باید حد اقل 1/40 متر از آن فاصله داشته باشد.

                ب. در فضای ورودی ساختمان باید امکان ایستادن چند نفر وجود داشته و                      دارای سطح آزاد و بدون مانعی برابر با حداقل 1/40*1/40 متر باشد.

                ج. در فضای ورودی ارتفاع زیر سقف از کف تمام شده نباید از موارد زیر                          کمترباشد:

      1.حداقل 2/10 متر در بیشتر از 50 درصد فضا

  1. حداقل 2/50 متر به صورت موضعی یا محدود در 50 درصد باقی فضا
    1. راهروها :

                    پهنای مفید آزاد و بدون مانع فضای راهروهای ارتباطی داخل                            ساختمان که در مسیر دسترسی و خروج قرار دارند در هر صورت                      نباید از 1/40 متر کمتر باشد.

    1. درهاراهروهایی که فقط برای دسترسی تجهیزات برقی، مکانیکی یا لوله کشی و بهره برداری از آن استفاده می شود باید حداقل 60 سانتی مترپهنا داشته باشد.

                   

    1. راهروها :

                    پهنای مفید آزاد و بدون مانع فضای راهروهای ارتباطی داخل ساختمان که در مسیر دسترسی و خروج قرار دارند در هر صورت نباید از

                    1/40 متر کمتر باشد.

    1. درهاراهروهایی که فقط برای دسترسی تجهیزات برقی، مکانیکی یا لوله کشی و بهره برداری از آن استفاده می شود باید حداقل 60 سانتی مترپهنا داشته باشد.

           

    1. راه پله :

    رعایت مفاد مبحث سوم مقررات ملی ساختمان الزامی است.

    پله های با عرض مفید کمتر از 1/10 متر و باکس پله دارای پاگردی که عموم از آن استفاده کنند با عرض کمتر از 2/40 متر مجاز نیست.

    حداقل عرض یا شعاع پاگرد مساوی عرض پله می باشد.

    حداکثر تعداد پله های بین دو پاگرد 12 پله می باشد.

    در ساختمان های دارای چهار طبقه و بیشتر بالای زمین حداقل یک پلکان عمومی ساختمان باید تا بام امتداد یابد

  1. فضاهای بهداشتی :

 اندازه افقی تمام شده برای ضلع کوچکتر هر فضای بهداشتی در هیچ شرایطی نباید از 1/10 کمتر باشد.

حداقل اندازه فضای بهداشتی برای افراد معلول 170*150 سانتی متر است.

فضاهای بهداشتی (توالت) در هر شرایطی نباید در راستای جهت قبله صورت گیرد.

  1. 5. فضاهای باز مجتمع مسکونی :

در حیاط اصلی ساختمانهای بیش از ۴طبقه باید حداقل یک محل بازی بچه ها درنظر گرفته شود.

عرض لازم معابر با رعایت ضوابط سطح امدادرسانی حداقل 3 متر است

حیاط داخلی برای تامین نور و تهویه فضاها در طبقات  حداقل مساحت 12 متر مربع با حداقل عرض 3 متر است.

حیاط داخلی برای تامین نور و تهویه آشپزخانه و انباردر طبقات حداقل مساحت 6 متر مربع با حداقل عرض 2 مترمی باشد.

  1. پارکینگ و توقفگاه ها

توقفگاه متوسط: توقفگاه های تا ٢۵ واحد محل توقف خودرو

توقفگاه بزرگ: توقفگاه های دارای گنجایش بیش از ٢۵ واحد محل توقف خودرو

توقفگاههای بزرگ و متوسط باید حداقل دو راه خروج افراد پیاده داشته باشند که الزاماً یکی از آنها به  فضای باز ساختمان یا معبر عمومی متصل گردد.در توقفگاه های بزرگ باید در کنار معبر، گذرگاه افراد پیاده ای به عرض حداقل ۶٠ سانتیمتر و اختلاف سطح حداقل ٢٠ سانتیمتر بالاتر از سطح معبر تمام پارکینگ های بسته با هر تعداد طبقه و مساحت باید دارای حداقل دو راه خروج باشند.

در توقف گاه به شرط عدم ایجاد مزاحمت برای خودروهای دیگر پیش بینی دو واحد توقف خودرو پشت سر هم بلامانع است.

توقف خودروها در توقف گاه ها نباید مزاحمتی برای باز شدن درها و استفاده از فضاهای انباری و تاسیساتی ایجاد کند.

ورودی و عرض رامپ در توقفگاههای بزرگ حداقل ۵ متر و در توقف گاه های متوسط حداقل 3/50متر است.

ارتفاع توقفگاه ها حداقل از کف تا زیر سقف ٢۴٠ سانتیمتر می باشد.

  1. فضای استخر و دیگر امکانات ورزشی :

استخرهای واقع در طبقات زیرین ساختمان ها نباید در فضاهای کنار ساختمان مستقر شوند. فاصله دیواره های این استخرها از مرز مالکیت زمین

در وجود مختلف آن باید حداقل 2 متر و از طرف معبر عمومی حداقل 3 متر باشد.

دور تا دور تمام استخرها باید مسیر حرکتی به عرض 1/20 پیش بینی شود.

  1. محل بازی کودکان :

محل بازی کودکان در ساختمان ها یا محوطه آنها باید در مکانی قرار گیرد که غلاوه بر محفوظ بودن از شرایط و خطراتی مانند برخورد با وسایل

نقلیه نظارت بزرگسالان فراهم باشد و امکان تعرض افراد بیگانه وجود نداشته باشد.

دسترسی به محل بازی باید از محوطه یا فضاهای عمومی ساختمان باشد.

فضای بازی کودکان باید به حداقل یک روشویی و یک آبخوری دسترسی داشته باشد.فضاهای بازی که برای 20 نفر یا بیشتر در نظر گرفته می شوند باید به فضای بهداشتی نیز دسترسی داشته باشند.د باید به فضای بهداشتی نیز دسترسی داشته باشند.

ابعاد و مساحت محل های توقف خودرو :

درصورتی که کنار یکدیگر قرار گیرند :   5*2/50 متر

هنگامی که در طول و پشت سر یکدیگر قرارمی گیرند :  6*2 متر

دو خودرو می توانند درتوقف گاه های سرپوشیده بین دو ستون قرار گیرند به شرط آنکه فاصله محور ستونها از 5 متر کمتر نباشد.

درصورتی که دو طرف یک محل توقف در توقفگاه دیوار باشد، حداقل عرض آن باید 3 متر باشد.

حداقل عرض مسیر رفت و آمد در توقفگاه ها نباید از ۵متر کمتر باشد.

شعاع بیرونی مسیر گردش خودرو در توقفگاه ها نیز نباید کمتر از ۵ متر در نظر گرفته شود.

حداکثر زاویه شیب راهه در توقفگاه ها ١۵ % است. یک متر ابتدا و انتهای آن نیز باید با شیب ١٠ % باشد.

عرض بازشو امدادرسانی حداقل 90 سانتیمتر و ارتفاع آن ١٣٠ سانتیمتر است.

در ساختمان های 3 و 4 طبقه، سطح امدادرسانی باید حداقل به عمق ٣ متر و عرض ۵ متر باشد. در ساختمان های بیشتر از 4 طبقه به ازای افزایش هر طبقه یک متر به این عمق افزوده می گردد .

  • فضاھای سکونت باید حداقل ٢۴٠ سانتیمتر ارتفاع داشته باشد.
  • فضاھائی که برای مدت طولانی در آنھا توقف نمیشود، مانند انباری، محل توقف خودرو، گاراژ خصوصی واتاق تأسیسات، باحداقل ارتفاع الزامی ٢١۵ سانتیمتر مستثنی ھستند.
  • در تصرف ھای آموزشی،تربیتی، تجمعی و دیگر فضاھائی که برای تعداد بیش از ٢٠نفر پیش بینیمیشود، ارتفاع فضا نباید از ٢٧٠ سانتیمتر کمتر باشد.
  • ارتفاع حداقل حمام، دستشوئی در تصرف مسکونی در ٨٠ درصد از سطح الزامی باید ٢١۵سانتیمتر باشد.درسقف شیب دار، ارتفاع کوتاه ترین قسمت نباید از ٢٠٠ سانتیمتر کمتر باشد.
  • درھا، تیرھا، لوله ھا وکانالھا و دیگر عناصر سازهای در فضاھای قابل سکونت
  • و اشتغال که از زیر آنھا عبور صورت می گیرد، نباید از ٢٠۵ سانتیمتر کمتر باشد.
  • استثناء:حداقل ارتفاع درب ورودی پارکینگ در ساختمان به شرط وجود ورودی مجزا برای خروج اشخاص به
  • میزان ١٨٠ سانتیمتر مجاز است.

ظوابط اسانسور

- در ساختمانهای با طول مسیر قائم حرکت بیش از 7 متر از کف ورودی اصلی ( معمولا بیش از سه طبقه ) تعبیه آسانسور الزامی می باشد

- در ساختمانهای 8 طبقه یا ساختمانهای با طول مسیر حرکت 28 متر و بیشتز از کف ورودی اصلی ، باید حداقل دو آسانسور پیش بینی گردد ، حتی اگر از نظر محاسبات تعداد و ظرفیت ، یک دستگاه آسانسور کفایت نماید

 - در کلیه ساختمانهای با طول مسیر حرکت بیش از 21 متر از کف ورودی اصلی ، لازم است حداقل یک دستگاه آسانسور مناسب حمل بیمار ( برانکارد بر )

تعبیه شود . این آسانسور باید با یک علامت مخصوص قابل رویت مشخص شده باشد ، باید حداقل یکی از آسانسورها قابلیت حمل صندلی چرخدار را دارا باشد

- حداکثر مسافت از در ورودی ساختمان یا آپارتمان تا در آسانسور در هر طبقه 40 متر می باشد

  • در صورتی که تعداد آسانسورها سه دستگاه یا کمتر باشد میتوان آنها را مجاور هم در نظر گرفت و در صورتی که بیش از سه دستگاه باشند بهتر است طوریتقسیم شوند که حداقل در دو منطقه متفاوت یا در دو گروه روبروی هم قرار گیرند . محدودیتی در تعداد آسانسور های متمرکز در یک منطقه وجود ندارد ولی پیشنهاد میشود تعداد آسانسور های کنار هم در ساختمانی مسکونی بیش از 4 دستگاه در یک ردیف نباشد . ورودی و خروج افراد از آسانسورها به طبقات و بالعکس باید به راحتی و بدون تداخل حرکتی صورت گیرد و فضای کافی جهت انتظار در ورودی و خروجیها در نظر گرفته شود .

صرفه جویی در مصرف انرژی

برخی عوامل مؤثر در بهره گیری از انرژیهای طبیعی در ساختمان

     - جهتگیری ساختمان

     - حجم کلی و فرم ساختمان

     - جانمایی فضاهای داخلی

     - جدارهای نورگذر

     - سایبانها

     - اینرسی حرارتی جدارها

1.جهت گیری ساختمان

جهتگیری ساختمان نسبت به جنوب در بهرهگیری از انرژی خورشیدی بسیار مؤثر است.جهتگیری مناسب به این معنی است که جدارهای نورگذر جنوبی به منظور بهره برداری بیشتر از انرژی تابشی خورشید در کوتاهترین روز سال از ساعت ٩صبح تا ٣بعدازظهردرمعرض تابش خورشید قرار گیرند.به علاوه ساختمان به نحوی قرار گیرد که از بادهای نامطلوب در طول سال محفوظ باشد و ضمناً طیفصل گرم سال بتوان از نسیم ها و بادهای مطلوب به منظور تهویه طبیعی و کاهش دمای داخل استفاده کرد.

 2- حجم کلی و فرم ساختمان:

حجم کلی و فرم ساختمان در انتقال انرژی حرارتی بسیار مؤثر است.هر قدر نسبت پوسته خارجی ساختمان به زیربنای آن کوچکتر باشد،انتقال حرارت کمتری خواهد داشت.توصیه میشود در مناطق با نیاز انرژی زیاد، ساختمان به صورت متراکم طراحی شده و از مقدار سطح پوسته خارجی نسبت به سطح زیربنای آن کاسته شود.در اقلیمهای گرم و مرطوب، و یا با نیاز سرمایی زیادساختمان باید به شکلی طراحی شود که امکان استفاده از تهویه طبیعی برای تمام فضاهای داخلی فراهم گردد.

3- جانمایی فضاهای داخلی:

فضاهای داخل به دو دسته فضاهای اصلی و فضاهای حائل تقسیم میشوند.فضاهای اصلی و فضاهای حائل باید به نحوی صورت گیرد کهفضاهای حائل مابین فضاهای اصلی و جبهه های نامطلوب ساختمان از نظرحرارتی قرار گیرند تا انتقال حرارت از فضاهای اصلی به خارج یا از خارج به فضاهای اصلی در ماههای گرم سال به حداقل برسد.فضاهای اصلی باید رو به جبهه های مطلوب ساختمان قرار گیرند.جبهه های مطلوب ساختمان به ترتیب اهمیت عبارتند از:جنوبی، شرقی، شمالی.

4- جدارهای نورگذر :

جدارهای نورگذر شامل پنجره ها، نورگیرها و مشابه آن باید از قابهای مرغوب و بدون درز مستقیم و با حداقل نشت هوا باشند. استفاده ازشیشه های دوجداره و یا دوقاب موازی برای این سطوح به ویژه در مورد پنجره ها توصیه میشود.


اگر تصویر خوانا نیست اینجا کلیک کنید
همزمان با تأیید انتشار نظر من، به من اطلاع داده شود.
* نظر هایی كه حاوی توهین است، منتشر نمی شود.
* لطفا از نوشتن نظر های خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ میباشد

طراحی سایت و سئو سایت توسط رایاپارس

whatsapp